Miradoiros

O Monte Louro é un dos escenarios máis recoñecidos de Galicia. Denominado recentemente como o « inselberg galego», non é realmente un monte-illa, senón un monte península; o que xa de seu é pouco frecuente. Se a isto lle engadimos a peculiaridade do seu dobre cume, o atractivo aumenta. E aínda máis, multiplícase exponencialmente cando o poñemos en referencia coa praia de  Areia  Maior e a lagoa de  Xalfas. O conxunto formado por estes tres elementos é unha habitual postal das campañas de turismo de Galicia.

O Monte Louro, o gran vixía da ría, máis que mirar, é mirado. Desde todos os puntos divísase a súa curiosa figura. Desde cen sitios fánselle cen fotos ao día.

Aquí imos propoñer outra cousa: imos deixar de mirar o Monte Louro (vai custar, tal é o seu atractivo…) para empolicarnos nel e gozar das súas vistas. Un punto de vista diferente. Outra forma de gozar dunha contorna máxica. A subida ten a súa complicación, require esforzo… como todas as cousas preciosas.

A subida ao monte Oroso é unha ascensión dotada de valores relixiosos e tamén míticos. Valores relixiosos porque se inicia no Convento de San Francisco, monumento moi ben conservado e que merece unha visita. Ademais o motivo da ascensión é acompañar os pasos dun belísimo vía crucis, que nos vai a sorprender pola súa orixinalidade.

A ascensión é bastante suave, pois serpentéase pola ladeira sen precisar de desniveis complicados.

Imos subindo de paso en paso cara á cima. A cada paso mellora o outro aspecto, o mítico; pois ao mellorar a nosa altitude, faino tamén a estampa do Monte Louro. Cada vez temos unha mellor perspectiva. Seguro que xa non fan falta máis estímulos para animarte ao ascenso do Monte Oroso…

O Monte Tremuzo de Outes ten unha peculiaridade, é o que nos ofrece unha perspectiva cara ao sur. Na nosa ría abundan máis na ladeira sur, mirando ao norte, por iso debemos subir ao Tremuzo.

A subida pode facerse a pé, de feito é unha dos roteiros de sendeirismo que propoñemos, pero tamén se pode chegar case ata a mesmo cume no noso vehículo. Alí agárdanos unha curiosa visión desde o centro da ría, na compañía dos aeroxeradores, que son a súa referencia máis evidente.

Atoparemos varios cumes similares e apeteceranos percorrelos. Valerá a pena.

Ao fondo da ría agárdanos o Monte Castelo (Outes). A súa posición outórgalle unha visión única: a diferenza dos outros miradoiros, este móstranos a ría en visión lonxitudinal, desde o fondo ata a súa boca. Así podemos percibir a variación de contornos: cabos, pequenos golfos, radas, praias, calas, illas, illotes… Unha visión espectacular e que nos sorprende polo inesperado.

Ao noso lado teremos outra curiosidade: a pedra Serpal, unha gran masa pétrea, colocada nun cume, que actualmente é destino de escaladores e que historicamente serviu de referencia aos buques que entraban na ría, tal é a súa singularidade e capacidade de atención, sobre todo cando brilla destacando entre as masas boscosas. Recomendámosche unha visita ao Monte Castelo.

Como de entrada presupoñemos que Noia, unha vila importante desde a Idade Media, é unha realidade moi urbana, poderiamos chegar a pensar que estaría fóra desta lista, pero non é así.

A «pequena Compostela» tamén quere engadir un miradoiro á nosa lista. Atopámolo saíndo en dirección a Porto do Son, un pouco antes da parroquia de Boa.

Ascendendo a man esquerda, podemos chegar ao miradoiro do Monte San Lois. Podemos facelo a pé ou en vehículo por estrada asfaltada, pero lembremos que non haberá demasiadas prazas para aparcar no cume.

Alí agárdanos un deses participantes no concurso oficioso de «mellor banco do mundo». Neste caso está enfocado ao Monte Louro (xa non esperabamos outra cousa…).

O mellor momento para gozar das súas vistas son os atardeceres, cando o sol tingue de vermello a súa desaparición ou un pouco antes, como no caso da foto que mostramos, na que a ría se mostra como un belísimo campo de prata. En todo caso a curta ascensión valería moitísimo a pena.

O Monte Culou (Lousame) é un miradoiro moi visitado. Iso débese principalmente a que forma parte dunha das nosas rutas de sendeirismo máis destacadas, a do Río Vilacoba e San Xusto, que na súa versión longa (21 quilómetros) ascende a este cume na súa aproximación ao Mosteiro de Toxosoutos.

O ascenso é suave e pódese realizar tamén en vehículo. Desde alí poderemos contemplar unha privilexiada vista dos suaves contornos da nosa ría.

A Muralla (Lousame) é a máxima altitude da nosa ría, pero a súa localización, afastada da costa non nos fai presupoñer unhas vistas especialmente recomendables. Craso erro. A ausencia doutros cumes veciños fai que a vista desde o monte A Muralla nos permita albiscar un contorno de 360 graos. Con tal motivo construíuse recentemente un moderno miradoiro, para gañar un pouco máis de altitude, como lanzándonos ao baleiro, para que poidamos ver toda a nosa ría, pero tamén as Illas Atlánticas, o final da ría de Arousa e mesmo Santiago de Compostela. Non o crees? Pois sobe… e verás!

O Iroite (Lousame) e o Enxa (Porto do Son) son as cabeceiras dos que se coñece como “as balconadas”: uns carreiros paralelos á ría que permiten estirar a vista con xenerosidade mentres paseamos, corremos ou  practicamos BTT, porque aínda que os vehículos tamén poden pasar por aquí, é maioritaria a presenza de xente que fai deporte gozando de tan fantásticos miradoiros. Desde unha caseta de vixilancia abandonada do Iroite tomamos estas curiosas fotos como mostra. O día non era moi bo, pero a vista si!

O Enxa forma parte de varias rutas de sendeirismo de Porto do Son e tamén dalgunha con orixe no veciño Lousame. En certa maneira marca o final da ría, xa que, aínda que teremos un miradoiro máis ao sur, a esta altura a ría móstrase xa a mar aberto. A vista é espectacular e tamén agradecemos a visita dos cabalos salvaxes, que con frecuencia corren por este monte e os veciños.

A Atalaia non é un monte, pero tamén merece asomarse a esta lista. En pleno casco de Porto do Son, un lixeiro promontorio cunha pequena capela convértese nun centro de atracción. Todos os que chegan á vila acaban achegándose a este miradoiro que nos ofrece unha bela estampa do inevitable Louro e tamén dalgunhas praias sonenses como Arnela ou Fonforrón. Se vés a Porto do Son, seguro que acabarás aquí.

A ría e os miradoiros terminan co Monte Tahume (Porto do Son), xa preto da fronteira con Ribeira. Pódese ascender con vehículo… e case o recomendamos, porque a diferenza das outras cumes das que falamos, na subida ao Tahume os desniveis son realmente acusados. A cambio, desde a súa excelente localización, poderemos estirar a vista ata o infinito. Máis aló non, iso non é para os humanos.